پاسخ:
با سلام
نکاتی چند در پاسخ خدمتتان عرض می دارم:
1-دلیل عدم اجازه کپی و برداشت از مطالب وب به دلیل عدم
رعایت حق کپی رایت در فضای جامعه ماست . بر فرض شخص متعهدی مطالب را از یک
سایت با ذکرمنبع نقل کند اما فرد سوم وچهارم شاید چندان پای بند
به این موازین وحقوق نباشد و مطالب را از سایت نقل کننده بدون اجازه و ذکر
منبع در جای دیگر و حتی با نام خود کپی کند و این تا جایی ادامه پیدا می کند که دیگر معلوم نخواهد شد که نویسنده اصلی فلان
مطلب و مقاله چه کسی است .
2- مطالب حاضر گرچه حاصل حدود بیست سال کار، فکر و نگارش و ویرایشهای متعدد و عمری تجربه و سلوک شخصی بدون حتی یک پاراگراف اقتباس وبرداشتند اما در هر حال شاید بری از خدشه هم نباشند (وما ابری نفسی).بنابراین بهتر است که افراد به جای نشر نوشته های اینجانب که بیشتر برای دل خود بوده، گفتارهای خدا وند انبیا و بزرگان را نشر دهند در عین حال برای بعضی افراد حوزوی و دانشگاهی که خواهان برداشت بعضی مطالب با ذکر منبع در پایان نامه ها یا تحقیقات خود بوده اند مانعی قرار نداده ام. علاوه بر این،محصول یک عمر تجربه و اندیشه انسان چیزی نیست که شما انتظار داشته باشید مانند یک لطیفه و داستان در فضای مجازی دست به دست شود بدون انکه منبع آن معلوم باشد. پس عدم اجازه برداشت از جهت بخل وخود خواهی
نیست چرا که در این صورت شخص اصلا معلومات خود را به روی صفحه نمی آورد آن
هم روی صفحات فضای مجازی که هیچ پولی نیز بابت استفاده دیگران از مطالب
خود دریافت نمی کند .
3- با توجه به بی حساب وکتاب بودن نظام
فیلترینگ در کشور، هیچ نویسنده ای تضمین و اطمینانی از بابت این معضل در کمین ندارد پس زمانی که سایت به هر دلیل موجه یا غیر موجه فیلتر شود ارجاع
سایتهای دیگر به سایت فیلتر شده چه فایده ای در بر خواهد داشت؟ پس بهتر
است هر که می خواهد راجع به موضوعات سایت مطالعه داشته باشد به همینجا تشریف بیاورد .
نکته: متاسفانه در طول سالیان گذشته عده ای از روی سهو یا عمد مطالب حقیر را در سایتهای خود کپی کرده اند که البته اکثر ایشان با تذکر ،مطالب کپی برداری را حذف نموده اند اگرچه بعضی مقالات گذشته چنان مورد تغییر و تصحیح بنیادی واقع شده اند که شاید چندان شباهتی به مقالاه اولیه نداشته باشند و کلیت آن مورد تایید این حقیر هم نباشند و حتی بعضی مقالات در تصحیحات اخیر به کمتر از نصف اولیه خود تقلیل یافته اند. از سویی هر چند که بعضی دوستان سفارش می کنند که مقالات به چاپ رسند اما اگر دقت کرده باشید خواهید دید که در تمام مقالات مطالبی وجود دارد که قابل چاپ دنبوده و قطعا مورد ممیزی قرار خواهند گرفت در حالی که برای حقیر اصل همان ممیزیهاست وگرنه طبق دل عرف یا حاکمان سخن گفتن هنری نیست.
مطالب خوب است اما اشکال عمده این است که اجازه برداشت از مطالب خود را نداده اید در حالی که گفته اند :"زَکاهُ العِلم نَشرهُ " چه می شود اگر دیگری هم بتواند استفاده کند و یک عده ای رو راهنمایی نماید .